ذكر جلال الدين شاه شجاع بن محمد ابن المظفر بن المنصور بن حاجى ، خسروى صاحب شوكت و جهاندارى عالى - همت و شهريارى قوى نخوت ، به فيضان انوار علم و لمعان اطوار دانش معزز و مكرم ، شاهى عاقل داهى دانا ، سلطانى عادل خجسته سيما بود . در سن هفت سالگى ابتداى تعلم فرمود و در سنهء اثنى و اربعين كه به نه سالگى رسيد از حفظ كلام اللّه فارغ شد و به فضائل علمى اشتغال نمود و در علوم و معارف به درجه‌اى رسيد كه همواره فضلا و علما در مجلس رفيعش حاضر مىشدند و از لطائف خاطر خطيرش بهره‌مند مىگشتند و قوت حافظه‌اش به درجه‌اى بود كه هشت بيت عربى به يك نوبت ياد مىگرفت و نظم و نثر تازى و فارسى و مكتوبات و رسائل او در طرف عراق شهرتى دارد . علماى عصر و فضلاى دهر را در آن شروح است . همواره همت پادشاهانه‌اش در تعظيم سادات نامدار و به نواخت علماى عالى مقدار و عدل گسترى و رعيت پرورى موقوف و مصروف بودى . از اشعار عربى و فارسى عذبش و كلمات فصيح جزلش در اين مختصر شمه‌اى ذكر مىرود تا بر فرط فضل و هنرورى و وفور كمال و دانشورى او دليلى باشد : شعر ان المفاخر فى الدنيا مشتتة * و ما جمعن مرور الدهر فى نفر من الملوك و اهل الارض قاطبة * كذا حوتها متون السفر و الاثر لكنها و به حمد اللّه مجتمع * اشتاتها عندنا فى احسن الصور * لئن ضنت الايام بالجمع شملنا * فجودى لنا رغما لها بالرسائل